<i>"The Name of Our Country is América" - Simon Bolivar</i> The Narco News Bulletin<br><small>Reporting on the War on Drugs and Democracy from Latin America
 English | Español | Portugués | Italiano | Français | Deutsch | Nederlands December 12, 2017 | Issue #43


Making Cable News
Obsolete Since 2010


Set Color: blackwhiteabout colors

Print This Page
Commenti

Search Narco News:

Narco News Issue #42
Complete Archives

Narco News is supported by The Fund for Authentic Journalism


Follow Narco_News on Twitter

Sign up for free email alerts list: English

Lista de alertas gratis:
Español


Contact:

Publisher:
Al Giordano


Opening Statement, April 18, 2000
¡Bienvenidos en Español!
Bem Vindos em Português!

Editorial Policy and Disclosures

Narco News is supported by:
The Fund for Authentic Journalism

Site Design: Dan Feder

All contents, unless otherwise noted, © 2000-2011 Al Giordano

The trademarks "Narco News," "The Narco News Bulletin," "School of Authentic Journalism," "Narco News TV" and NNTV © 2000-2011 Al Giordano

XML RSS 1.0

Moeders van verdwenen kinderen in Sinaloa

De Andere Campagne ontmoet familieleden van slachtoffers uit “Mexico’s vuile oorlog”


Door Simon Fitzgerald
De Andere Journalistiek en de Andere Campagne in Sinaloa

18. november 2006

Delegado Zero ontmoet leden van de Unie Moeders van Vermiste Kinderen tijdens een topbijeenkomst aan de Autonome Universiteit van Sinaloa. In aanwezigheid van de onafhankelijke media en andere deelnemers aan de Karavaan sluit Delegado Zero zich aan bij hun strijd om de verdwenen slachtoffers te herdenken.

“Verdwijningen” worden meestal geassocieerd met de militaire dictaturen van Chili en Argentinië. De Mexicaanse regeringen van de jaren zestig en zeventig daarentegen, verwelkomden tal van politieke vluchtelingen uit Zuid Amerika en deed er alles aan om internationaal erkend te worden als een tolerant regime. Binnen de grenzen van Mexico echter maakte de politie en het leger zich schuldig aan ontvoering, marteling en moord van linkse dissidenten in wat nu bekend staat als de “vuile oorlog”.

Toen in de late jaren ‘60 en ‘70 het revolutionair en progressief ideeëngoed van de lang-regerende PRI (Partij van de Institutionele Revolutie) steeds meer aan gezichtsverlies leed, floreerde in heel Mexico linksgezinde verzetsbewegingen gaande van ruimverspreide, vredevolle studentenbewegingen tot kleine gewapende opstanden. In 2001 erkende Mexico’s Commissie van Mensenrechten 532 burgerverdwijningen tijdens de periode van de “vuile oorlog” echter volgens velen ligt het ware cijfer veel hoger. Andere duizenden werden gefolterd. De meeste verdwijningen vonden plaats in de staat Guerrero (waar de oprijzende Partij van de Armen –van de leerkracht Lucío Cabañas – beantwoord werd met een forse militarisering die tot op vandaag doorgaat). Sinaloa staat op nummer drie in de lijst.

Martha Alicia Camacho werd, samen met haar ondertussen vermoordde man, ontvoerd toen ze zwanger was en nuanceert de misleidende term “vuile oorlog” : “Dit was geen oorlog want we waren geen leger. De regering kwam en nam 16- of 17-jarigen mee, jonge kinderen uit de humaniora. Ze folterden en vermoordden hen. Dit was geen oorlog want er waren geen misdaden in de staat.”

Pijn en verontwaardiging delen

Vier andere moeders en een zus van vermiste jongeren gaven ons de details van de ontvoering en foltering van hun dierbare familieleden. De leden van de karavaan deelden – in de mate van het mogelijke – de pijn en verontwaardiging van hun onthutsende verhalen.

Oscar Gaxiola Murillo, de zoon van Marta Murillo de Gaxiola’s, werd ontvoerd in de staat Michoacan door een auto met nummerplaat uit Mexico Stad. Murillo bracht haar verhaal met een luide stem dat door woede stokte. De details bracht vele mensen in het publiek aan het huilen, ook Subcommandante Marcos. “Ze sloegen hem heel hard, vertelden ze me… Ze explodeerden zijn testikels, ik zal het hen nooit vergeven”

Martha Alicia Camacho beviel van haar zoon in gevangenschap, de vader, Jose Manuel Alapizco Lizarraga, kwam om het leven tijdens zijn aanhouding. Ze sprak de aanwezigen aan: “Ik ben een levende getuige van wat hun kinderen is overkomen. Ik was aanwezig op de plaats waar hun kinderen verdwenen en waar mijn echtgenoot gemarteld en vermoord werd. Ze castreerden hem voor mijn ogen. Ik was acht maand zwanger.”

Maria Perez de Carbajal deed een oproep aan Subcommandante Marcos, de Andere Campagne, de alternatieve media en het hele publiek om zich aan te sluiten bij hun strijd om de verdwenen familieleden terug te winnen. Haar zoon, Juan de Dios Carvajal Perez, werd twintig jaar geleden ontvoerd. Rosa Maria Alvarez sprak ook over haar broer, Angel Manuel Herrera Alvarez, ontvoerd toen hij op weg was zijn diploma op te halen. Verschillende studenten van de plaatselijke polytechnische hogeschool werden toen ontvoerd wegens hun “linkse activiteiten”. Gedurende 30 jaar vocht de familie om de verloren zoon terug te vinden. Ze bezochten ziekenhuizen, maakten rapporten van vermiste personen, ontmoetten verschillende keren gouverneurs die hen enkel leugens verkondigden, namen deel aan meetings, organiseerden marsen en hongerstakingen. Het enige wat ze vonden was een foto van studenten van de hogeschool, achtergelaten door een schoolmedewerker die nu verplaatst werd. De moeder van Alvarez is ondertussen overleden. Ze was nog steeds op zoek naar haar verloren zoon.

Catalina Castro, wiens zoon Luis Garcia Castro ontvoerd werd op 17-jarige leeftijd, beschreef de vele jaren protest als de meest gezonde optie dat de moeders hadden. “Het was een catharsis, onze pijn uitschreeuwen en bekendmaken wat we voelden.”

De verdoezeling door de regering gaat verder

De vrouwen klagen dat de regering tijdens alle jaren dat de kinderen verdwenen waren en tot jaren erna, altijd ontkenden ook maar iets van hen te weten. Martha Camacho verklaarde: “Zogezegd is er in Culiacan niets van dit alles gebeurd…. Maar we vonden vier politierapporten, met foto’s en vingerafdrukken van de verdwenen slachtoffers, gedateerd en ondertekend door de plaatselijke gemeentepolitie van Culiacán (dat zogenaamd nooit iets afwist van de hele zaak). We hebben veel bewijsmateriaal gevonden waarbij niet alleen lokale gemeentelijke autoriteiten zijn betrokken, maar ook het juridisch staatssysteem, het federaal juridisch systeem en het leger. Persoonlijk werd ik vastgehouden in een militaire zone.”

Consuelo Carrasco de Flores hield een kopie in de hand van een politierapport over haar zoon Juan German Flores Carrasco. Hij werd van huis weggehaald toen hij 17 was. Vechtend tegen de tranen, vertelde ze hoe de ontkenningen van staatsofficieren haar tot de wanhoop dreven. “Hier in Culiacán zegden ze me niets te weten of naar Mexico stad te gaan. In Mexico zegden ze: waarom ben je hier? Wij zijn je probleem niet. Ze behandelden ons als een pingpongbal.”

President Vicente Fox heeft recentelijk een speciale onderzoeker aangesteld dat de moeders en hun advocaten toegang geeft tot federale archieven. Hoewel dit de sluier een beetje heeft opgelicht, blijft er reden tot klagen: het geld wordt verdeeld onder verschillende advocaten zonder dat het onderzoek iets opbrengt. Sinds de benoeming van de “Speciale Onderzoeker” twee jaar geleden, hebben ze herhaaldelijk een onderhoud aangevraagd, zonder enige respons.

“De partijen, ook de zogenaamde linkse PRD (Partij van de Democratische Revolutie), nemen nog steeds de schuldigen onder bescherming, hoewel hun schuld bewezen is. Dit is vooral het geval met de militairen. Andrés Manuel López Obrador heeft de vraag om de verdwenen slachtoffers kenbaar te maken of om de verantwoordelijken te straffen nooit ingewilligd.”, verklaarde Martha Camacho.

Niemand van de schuldigen aan ontvoering, marteling, moord en verdoezeling van de verdwenen slachtoffers is ooit voor de rechtbank gebracht.

Link met het actuele Mexico: Repressie tegen de Andere Campagne

Leden van de Andere Campagne maakten een link tussen de verhalen van de vrouwen en hun eigen ervaringen van repressie in het actuele Mexico. Een lid van de plaatselijke anarchistische vrouwenbeweging “Ni Una Mas” (niet één meer) had het over de brutaliteit van de politie en de willekeurige aanhoudingen die haar compañeros ondergingen tijdens de Top van Latijns-Amerika, de Carraïben en de Europese Unie twee jaar geleden in Guadalajara. Door de tranen heen, betuigde ze haar solidariteit aan de vrouwen, moeders net als zij. “zodat mijn zoon nooit de pijn voelt van jullie zonen, voor het opeisen van hun rechten.”

Andere aanwezigen verwezen naar de recentelijke politieoperatie in San Salvador Atenco, in de staat van Mexico. Octavio Colorado Sandoval, lid van Atenco’s boerenbeweging ´Front van Mensen in Verdediging van Land´, sprak over hoe hij de politieke repressie overleefde: “Op 3 en 4 mei was ik één van de 15 personen die zich in een huis van Atenco bevond. Slechts vier van ons geraakten het huis uit. Sindsdien heb ik niemand van de andere elf aanwezigen teruggezien. Er is nog steeds veel onderdrukking door de politite van de gouverneur Peña Nieto. Ze wandelen gewapend en met maskers door de straten om de mensen te intimideren.”

De actuele misdaden van de staat en de cultuur van onschendbaarheid vinden hun oorsprong in de repressie van de “vuile oorlog”. Rapporten over folteringen in Guadalajara; verkrachting, moord en brutaliteit van de politie in Atenco; moord en geforceerde verdwijningen door paramilitaire politie in Oaxaca; de ontvoering, verkrachtingen en moord van vrouwen in de stad Juárez en de staat van Chihuahua (waar politieagenten verdacht worden in de zaak betrokken te zijn), de onschendbaarheid van de verantwoordelijken van deze misdaden, wijzen er op dat praktijken uit de “vuile oorlog” tot op de dag van vandaag doorgaan. De aanwezigen claimden “jullie strijd is onze strijd” om te voorkomen dat deze wijdverspreide repressie nogmaals gebeurt.

Op het eind van de meeting herinnerde Subcomandante Marcos de aanwezigen dat de Zapatisten in 1994 de moeders van de organisatie “adopteerden als hun moeders” toen de voormalige directrice, Rosaria Ibarra de Piedra, de Zapatisten bezocht in het Lacandoonwoud. Hij kondigde ook aan dat de Andere Campagne bij haar bezoek aan Ciudad Juarez, een nationale campagne zal beginnen om alle ontvoerde en verdwenen slachtoffers terug te eisen en om de schuldigen aan ontvoering, foltering, moord en “cover-up” te straffen. Eén van de moeders van Sinaloa antwoordde meteen: “zelfs zonder meeting kan ik je vertellen dat wij deel zullen uitmaken van die beweging, en we gaan akkoord met al je voorstellen.”

Kort na de meeting werd een oproep gedaan door de EZLN, de Unie van Moeders van Vermiste Kinderen van Sinaloa, de organisatie UNIOS (Eenheid van Arbeiders en Socialisten) en de Partij van Mexicaanse Communisten om 1 november uit te roepen als dag van alle verdwenen slachtoffers van Mexico.

Toen de leden van de karavaan de moeders bedankte, antwoordde Catalina Castro: “Jullie zijn onze kinderen. Wij zijn jullie moeders in de strijd”. De karavaan verliet Sinaloa met een spandoek met de namen en foto’s van de verdwenen slachtoffers uit Sinaloa. Deze zullen ze ophangen in alle plaatsen dat de Andere Campagne aandoet op zijn doorreis naar het noorden en westen, richting Ciudad Juarez.

Share |

Click here for more from The Other Journalism with the Other Campaign

Read this article in English
Lea Ud. el Artículo en Español
Lesen Sie diesen Artikel auf Deutsch
Lisez cet article en français

Discussion of this article from The Narcosphere


Enter the NarcoSphere for comments on this article
Narco News is funded by your contributions to The Fund for Authentic Journalism.  Please make journalism like this possible by going to The Fund's web site and making a contribution today.


- The Fund for Authentic Journalism

For more Narco News, click here.

The Narco News Bulletin: Reporting on the Drug War and Democracy from Latin America